Tijdens je bevalling in kerststemming

Home/Mindful Bevallen, Zorgverleners/Tijdens je bevalling in kerststemming

Tijdens je bevalling in kerststemming

Kerstmis. Het raakt me.

Feest van in verwachting zijn. Feest van geboorte. Een persoonlijk verhaal…  In December 2003 was ik hoogzwanger. Ik voelde me verbonden met het kerstverhaal. Verbonden met Maria. Ieder moment kon ook mijn bevalling beginnen.

Hoe moet het zijn geweest?

Verplicht op reis, gedwongen door de omstandigheden. Negen maanden zwanger en niet weten waar je de volgende dag zult zijn. Zullen de weeën die nacht komen?

Hoe zal het voor Jozef geweest zijn? Zijn zorgen zijn vast vergelijkbaar geweest als bij een moderne vader. Wanneer komt de baby? Zijn we op tijd daar? Wie gaat ons helpen? Zal alles wel goed gaan als mijn kind geboren wordt?

De kerstviering raakte me extra dat jaar. Met een kind in mijn buik, vierde ik het feest van geboorte. Van vervulde wensen, van hoop op dat wat komt. Uitkijkend naar mijn kindje, wat mijn wereld een beetje mooier zou gaan maken.

Wat zijn jouw wensen voor je baby?

Waar kijk jij naar uit?

  • Een zachte geboorte?
  • Je kindje kunnen verwelkomen op een veilige plek?  
  • Je gesteund weten door fijne mensen om je heen?
  • Warme doeken die klaarliggen?
  • Het diepe verlangen wat iedere moeder kent; dat jouw baby, jouw kind, het goed heeft?

Mijn hart huilt voor iedere baby die dit warme welkom niet heeft.

Baby’s die geboren worden in tentenkampen, op de vlucht, in landen waar een bevalling levensgevaarlijk is, of in een land waar de ouders niet welkom zijn. Kinderen geboren bij ouders voor wie de komst van het kind alleen maar zorgen brengt. Het raakt me, als ik zie hoe de plaats waar je geboren wordt voor je kansen in je leven zo bepalend is.

De geboorte van het kerstkind raakt me, geboren zonder welkomstcommitée. In een stal, tussen het vee,  meer dan een voederbak stond er niet klaar. Onderweg op reis, zonder verloskundige of gynaecoloog, in ‘the middle of nowhere’ moest Jozef zelf zijn kind aanpakken. Voor veel moderne vaders een onvergetelijk moment. Maar voelt het ook zo als je geen keuze hebt?

En toch…

Een kind is ons geboren. Heldere ogen die de wereld inkijken, zonder vrees en vol vertrouwen. De handjes open, ontvankelijk voor wat komt. Open, voor ieder die op zijn pad komt. Dit kind vervult mij van verlangen, van hoop en geloof in dat wat goed is.

Wie had toen durven denken, dat dit kind, geboren in een stal, zo beroemd ging worden. Juist dit kind raakt mij. Dat je met zo’n moeilijke start, waarbij alles onzeker lijkt, zo’n impact op de geschiedenis kunt hebben. Tweeduizend jaar later wordt er nog over je gesproken. 

Tweeduizend jaar later. Ik wacht.

Wachten op weeën, wachten op de geboorte. Bij iedere bevalling is er wel een moment waarop ik niets moet. Dan gaat het even door me heen. Wat brengt dit mensje met zich mee? Wat heeft deze baby ons te geven? Wie is dit kindje over twintig, veertig, zestig jaar? Is er nu al iets zichtbaar van het licht wat dit kindje brengt?

Dit ongeboren kindje, zal er over een paar uur zijn. Na negen maanden gevuld met dromen en wachten, gebeurd dat wat steeds weer onwerkelijk is. De weeën doen hun werk, de moeder mag vertrouwen, mag openen, een kind wordt geboren. De vader pakt de toekomst aan.

Deze baby, straks nog volledig afhankelijk van alles en iedereen, zal groeien en groter worden. De weken zullen omvliegen. De maanden worden jaren. Kleine kindjes worden groot. Dit mensje gaat zichzelf ontdekken en daarmee van waarde zijn. Gaat zijn hartje openstellen. Zal te geven hebben. Ieder kind met zijn eigen unieke zelf. 

En zo ben ik bij iedere geboorte zelf ook een beetje in verwachting. In verwachting van een kind. 

Met warme woorden en zachte handen mag ik bij het welkomstcommitée horen. Bij iedere bevalling mag ik het uitspreken: ‘welkom!’

Ik voel me bevoorrecht.

Lilian Wirken

(verloskundige)

Deel deze blog

Lees verder

Online Training
Live training 4/8 weken
Tweedaagse Workshop

About the Author: